Qulaqlarınızı cingildətməyin!

Bir müddət əvvəl bu köşədən dilə gətirmişdim: "Ağanın paltosunu tutan çox olar" deyə... Bəziləri bunu öz üzərinə götürüb, yanlış anlayıb, ya da elə işinə gəldiyi üçün qəribə bir təlaşla lazımsız giley-güzarlara, müxtəlif hallara bürünməyə başlayıb.

Açıq və dəqiq deyim: Heç vecimə də deyilsiniz! Bunu ən yaxşı yenə özünüz bilirsiniz, amma mən bir daha tarixə qeyd düşmək naminə təkrarlayım:

O palto da, o ağa da, o paltodan yapışmaq üçün sıraya düzülənlər də - hamısı, amma hamısı gəldi-gedərdir.

Bu gün oturduğu vəzifənin ağırlığı qarşısında xəcalətlə baş əyməli olduğu halda, xalqa xidmət anlayışını yalnız "yuxarı mərtəbələrə çıxış yolu" və şəxsi gələcəyini təmin etmək üçün pillə kimi görənlər var ha... Sabah o qalxdıqları hündür şüşə qüllələrdən başıaşağı yerə düşəndə əsla təəccüblənməyin!

Çünki həyatın dəyişməz fəlsəfəsi, yanılmayan tərəzisi budur: Hər yüksəlişin bir enişi, hər dəbdəbənin kədərli bir sonu var.

Nə qədər acınacaqlıdır ki, dünən ağa dediklərinin bu gün necə nökərə çevrildiyini görə bilməyəcək qədər korlaşanlar elə həmin paltodan yapışmağı özünə peşə seçənlərin özləridir. Gözlərini örtən mənfəət hərisliyi ayaqlarının altındakı zəminin sürüşdüyünü belə hiss etmələrinə imkan vermir.

Budur, gəldik, gedirik... Bu fani dünyada arxamızda qalanlara giley dolu bir salam qoymadan keçməyək:

Ağzınızı hər açdığınızda arxamızca danışacağınız yaxşı və ya pis hər söz gün gələcək bizimlə birlikdə o son yola yoldaşlıq edəcək. Özünüzə bir az hörmətiniz varsa, xahiş edirəm, amma xahiş edirəm, qulaqlarımızı və öz qulaqlarınızı boş yerə cingildətməyin!

Allah eşqinə, soruşmaq lazımdır: "İşiniz düşəndə deyil, sırf fitrətinizə görə, sırf Allahın bəndəsi olduğunuz üçün insan olun!" desək... Bu gün bu dərd yükünün içinə ata biləcəyimiz neçə kişi kimi kişi çıxar aramızdan?

Üstəlik, acı olanın nə olduğunu bilirsinizmi? O yük səbətinin dibinin deşik olduğunu yalnız məqsədə çatıb əlimiz qoynumuzda qalanda anlayacağıq. Amma həmin vaxt gələndə dərdimizi kimə, necə danışacağımızı bilməyəcək qədər gecikmiş olacağıq.

Doğrudanmı, biz nə vaxt bu qədər dəyişdik?

Nə vaxt belə qəribə bir təkamül keçirdik ki, o səmimi, o mərd, heç kimə boyun əyməyən canımızın ürəyi nə olduğu bilinməyən, görkəmdən-görkəmə girən bir xarakterə çevrildi?

Mənfəətimiz yoxdursa, salamı belə əsirgəyib salam almaz olduq ha...

Nə deyək, halal olsun bizə!

Amma unutmayın; o yazımızda nə demişdik? Pencəklər düşər, paltolar köhnələr, ağalar silinib gedər. Geridə yalnız o mənfəət alverinə bulaşmadan insan qala bilənlərin şərəfli adı qalar.

Elə deyirəm ki, qulaqlarınızı bizə görə cingildətməyin.

Hakan Dikmen

Telegramda izləyin